13 jul 2020 | Column

Jacobsladder

Geschreven door Harry Veenstra

Door Hanneke Gunsing

Ik krijg van mijn collega een Happinez voor mijn verjaardag met als thema ‘Down to Earth’.
Leuk cadeau, immers geluk moet je krijgen, het is niet te koop.
Het blad vertelt mij niets wat ik niet al weet.
Ik ben niet zo Down to Earth, ‘k mag het graag Hogerop zoeken.
Bij klankconcerten ben ik altijd zó vertrokken en kom dan weer opgeladen terug.
Ik kan me bijna herinneren hoe het was, Daar.

Laatst in de trein op zondagmiddag zag ik de ‘hemelpoort open staan’.
Zo noem ik het als er licht zo prachtig vallend tussen wolken door straalt.
Alsof de hemelpoort op een kier staat.
Een diep verlangen overweldigde me.
‘E.T. Home’, zoals het filmwezentje zegt.
Heimwee naar Huis is het, geen levensmoeheid.
Integendeel, mijn leven is zeer de moeite waard.
En ik leef intensief en genietend.

Maar als kind begreep ik vaak niet wat ik hier deed, op deze planeet.
Ik snapte niet dat de andere kinderen zich druk maakten over kinderdingen.
Ik had veel belangrijkere dingen aan mijn hoofd. En mijn lijf.
Ik liep op mijn tenen om geen lawaai te maken, me aan te passen, er niet te zijn.
Al gauw verschanste ik me in mijn hoofd, mijn veilige plek.
Nog steeds kan ik met opgetrokken beentjes in mijn eigen lijf zitten.

Meer aarden dus, hoe vaak me dat al gezegd is….
Maar dat lukt me niet, laat mij maar liever aard-ig zijn.
En hoe ik ook de eigen-aardigheden van andere mensen zie en waardeer, het lukt me niet om mijn eigen aard-igheid te aanvaarden.
Want aarden moet, dat is voor heel veel dingen beter.
Ik ben híer immers, op aarde.

Heel, heel soms land ik.
Dan voel ik dat het kan.
De grond draagt me, het bed, de stoel, de aarde.
Ik hoef het niet steeds zelf te doen.
Mijn hoofd weet het wel.
Mijn lijf niet.

Het zonlicht-door-de-wolken-verschijnsel heet Jacobsladder.
Ach, die worsteling van Jacob met de Engel….
Het is af en toe zo’n worsteling om op deze planeet te leven.
Toch zal ik hier nog moeten aarden totdat ik míjn Jacobsladder beklim.

Hanneke Gunsing (Domkerk) is veranderingsdeskundige, moeder en gepensioneerd.

Diaconie Utrecht helpt

In opdracht van PGU

Gerelateerde verhalen

Meer

Hoe blijf je samen mens?

Tekst: Mirthe de Groot Foto: Storm Eunice op een dijk in de Noordoostpolder Hoe houden studenten zich staande in deze verwarrende coronatijd die al een paar jaar duurt? Hoe blijven ze op de been als ze teruggeworpen worden op zichzelf. Mirthe de Groot gaf haar...

Lees meer

Kerfstok

Je spreekt iets af met iemand en die zegt 'Maar dan is er regen voorspeld'. Tja, daar luister ik nooit naar. Ik ga vanaf tweehoog op de gok naar buiten en van regen houd ik toch wel. Het geloof in het weerbericht stierf weg toen de buienradar voorspelde dat het droog...

Lees meer

Gelovig woorden: Medemens

Geloof is volgens de gangbare definitie ‘vertrouwen zonder bewijs’. Liselotte van Eck, masterstudent Linguïstiek, weet niet zeker of ze gelooft. Het valt haar wel op, dat taal is doorspekt van gelovige woorden. Voor PUP speurt ze naar de sporen van geloof in onze...

Lees meer
Volg ons

Volg de PUP-nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van alle updates van PUP? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Volg ons