15 jun 2020 | Column

Chaise Dieu

Geschreven door Harry Veenstra

Door Hanneke Gunsing

Op de heenweg naar onze Mindfulness-week in Frankrijk stond een bord met Chaise Dieu.
Daar zetelde God dus, vlakbij onze eindbestemming.
We beleefden een geweldige week bij de Nederlandse eigenaars van La Fougeraie.
Terwijl onze mind minder vol werd, vulde ons lijf zich met alle heerlijkheden die werden geserveerd en ons hart zich met de warmte van de goede verzorging.

Allerlei oefeningen deden we, opdrachten voerden we uit in het afwisselende programma.
En zo gingen we ook naar…… La Chaise Dieu.
Er grijpt daar jaarlijks een muziekfestival plaats, beroemd in zijn soort, begrepen we.
Nadat onze eigen Ap(p) ons vertelde over de plaats en de beroemde kerk, gingen we op pad.
In het kleine zeer Frans uitziende plaatsje stond een knots van een kerk.
Hij leek mij wat te groot voor het dorpje.
Ooit gebouwd als grafmonument voor een paus, volgens de geschiedenis.

We bezochten de echo-kamer aan de achterkant van de kerk en inderdaad die deed het goed, zoveel werd duidelijk. We maakten onze eigen muziek daar dan maar.
We betraden de kerk.
Ik kreeg helemaal niet het gevoel dat God daar zetelde, voelde me er niet op mijn gemak.
Al rondlopend deed iets mij aan God deed denken: zingende monniken.
Bijna onhoorbaar weerklonken ze. Het klonk mij als muziek in de oren.
Hun geluid bleek uit een luidspreker te komen, die wat verdwaald langs de kant stond.
Pas als je je oor te luisteren legde tegen de kast aan, kon je het gezang horen.
Maar ze kwamen niet boven de toeristengeluiden in de kerk uit.
Ik stak kaarsen op voor mijn geliefden, mijn dode geliefden en voor mezelf.
God zetelde bepaald niet in die kerk, waar een marmeren bisschop met een gezichtsverlies lag te liggen. Waar zijn gezicht had moeten zijn, was het marmer keurig afgeschaafd.
Ik dwaalde nog wat rond en gaf het op toen ik een buslading bezoekers in het voorportaal aantrof.
In de kerk stond een mandje met heel kleine briefjes met spreuken.
Je mocht er een nemen.
Mijn groene briefje vermeldde: ‘Laat je niet heen en weer trekken tussen gisteren en morgen. Leef altijd en alleen de huidige dag van God’.
En of ik ook voor Azië wilde bidden stond eronder.
Ik dwaalde nog wat rond en gaf het op toen ik een buslading bezoekers in het voorportaal aantrof.

Ik vluchtte naar het aardse paradijs tegenover de kerk: een souvenirwinkel met kippen, asbakken en allerlei andere snuisterijen. Ik snuis graag.
Er stond een lieve heer met een vriendelijk gezicht achter de toonbank.
Achterin de winkel stond ze op me te wachten: een houten lezende engel die goed past bij mijn verzameling ‘lezertjes’ in mijn boekenkast thuis.
Wat euro’s en de engel werden uitgewisseld.
Ze zorgde later nog voor opschudding, toen bij de douane een onduidelijk voorwerp in mijn koffer werd aangetroffen en mij beleefd doch dringend werd gevraagd het voorwerp te tonen.
Onverstoorbaar las de engel verder in de hand van de douanier, die wat verward naar haar en vervolgens naar mij keek.
Ze werd ongevaarlijk bevonden en las zich een weg naar Nederland in mijn rugzak.

We hadden een opdracht en op het kleine dorpspleintje voerden we die uit.
De een zat schrijvend bij het café, de ander stond bij de muur van de fontein te denken en te pennen.
Ik deed niets en keek.
En omdat ik dat deed, zie ik die middag nog steeds voor me.
Auto’s reden af en aan, mensen dronken iets, gingen winkels binnen, ontmoetten elkaar.
En zo kwam daar een (Frans-)man met een hond voorbij paraderen.
De witte herder had een prachtige, bijna koninklijke uitstraling.
Zo op het oog liepen ze op hun gemak, maar hoe langer ik keek hoe meer ik zag dat de hond gespannen was.
Hij volgde elke beweging en oogopslag van zijn baas en probeerde alles wat van hem verwacht werd meteen te doen.
Er is een film die ‘Mijn leven als hond’ heet en die veel indruk op me heeft gemaakt.
De hoofdpersoon – een jongen- beleeft een hondse jeugd als pleegkind.
Ik herkende veel, omdat ik zelf pleegkind was en mijn eigen avonturen beleefde.
In het ergste pleeggezin was Kees ‘mijn’ hond, ik hield van die witte keeshond.
Het leek me dat deze hond het ook niet goed had.
Het liefst had ik de man de hond afgepakt, maar bepeinsde toen zijn lot.
Wie ben ik om daar iets anders van te willen maken?
En zo had ik ineens toch nog een opdracht: loslaten.

Verderop in het dorpje vond ik een prachtige, kleine boekwinkel ‘L’oie bleue’ stond er op het uithangbord met een parmantige blauwe gans.
Ik snuisde opnieuw en kocht wat kaarten en een mooi vlinder-opschrijfboekje.

Op Schiphol las ik op de bierviltjes ‘Even lekker landen (in onze horeca)’.
Ha!
Er liggen er nu een paar bij mijn meditatieplek die ik heb ingericht en waar ik elke morgen zit.
Samen met de prachtige herinneringen aan deze week in mijn hoofd, hebben alle aanwinsten hun plek gevonden in mijn huis, net zoals mijn week-genoten een plekje in mijn hart.
Inmiddels nog aangevuld met uitgewisselde foto’s.

Het kost me wat moeite om geen heimwee te hebben naar ‘Les Fougerons’.
Wat was er ook alweer met loslaten…..?
‘Leef alleen de (huidige) dag van God’.

Diaconie Utrecht helpt

In opdracht van PGU

Gerelateerde verhalen

Meer

Hoe blijf je samen mens?

Tekst: Mirthe de Groot Foto: Storm Eunice op een dijk in de Noordoostpolder Hoe houden studenten zich staande in deze verwarrende coronatijd die al een paar jaar duurt? Hoe blijven ze op de been als ze teruggeworpen worden op zichzelf. Mirthe de Groot gaf haar...

Lees meer

Kerfstok

Je spreekt iets af met iemand en die zegt 'Maar dan is er regen voorspeld'. Tja, daar luister ik nooit naar. Ik ga vanaf tweehoog op de gok naar buiten en van regen houd ik toch wel. Het geloof in het weerbericht stierf weg toen de buienradar voorspelde dat het droog...

Lees meer

Gelovig woorden: Medemens

Geloof is volgens de gangbare definitie ‘vertrouwen zonder bewijs’. Liselotte van Eck, masterstudent Linguïstiek, weet niet zeker of ze gelooft. Het valt haar wel op, dat taal is doorspekt van gelovige woorden. Voor PUP speurt ze naar de sporen van geloof in onze...

Lees meer
Volg ons

Volg de PUP-nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van alle updates van PUP? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Volg ons