“Wij zijn de verhalen die wij vertellen”

Thuis zijn tussen 2 culturen

Arnold Rietveld

 

Deze zomer was TivoliVredenburg gastheer voor het Taal Doet Meer College, een  vrijwilligersorganisatie die anderstaligen -oudkomers en nieuwkomers -helpt met het leren van de Nederlandse taal bij mensen thuis, op school, in de bibliotheek of in taalcafés. Het Taal Doet Meer College houdt de laatste jaren de interculturele samenleving een spiegel voor. Zeven anderstaligen geven  een bijzondere voorstelling.

Sydney is een oud-jeugdspeler uit Zambia die na twee zware blessures een voetbalacademie opzet voor minder bedeelde Zambiaanse kinderen. Hij volgt zijn Nederlandse vrouw naar Nederland en belandt in een dorpje in Goeree Overflakkee. Toen hij een voetbalveldje zag, dacht hij: “Hier ben ik thuis”. Hij wordt met open armen ontvangen door de plaatselijke voetbalvereniging. Na een scheiding vestigt hij zich in Utrecht. Nu is hij als vrijwilliger jeugdtrainer bij FC Utrecht en geeft hij sporttrainingen voor senioren. Hij is blij dat hij zijn voetbalpassie kan blijven uitoefenen. Levend tussen twee culturen zegt hij dat hij dichter bij zichzelf is gekomen. Hij zegt dat hij zijn “eigen mens” is geworden door de verbindingen die hij maakt met andere mensen om zich heen.

De Syrische Adel vertelt hoe hij zich met zijn moeder probeerde thuis te voelen in een flatje in Maarssen. Opgegroeid in de Syrische cultuur probeert hij met de bovenbuurvrouw kennis te maken. Hij is stomverbaasd als de vrouw zegt geen tijd voor een kennismaking te hebben. Hij verhuist naar een andere locatie als zijn moeder overlijdt. Op zijn nieuwe adres komen wel 3 keer Jehova getuigen op bezoek om met hem over het geloof te praten. Hij ontvangt ze iedere keer gastvrij. Adel weerstaat pogingen hem te bekeren door te verklaren dat alle geloven over vrede en liefde gaan. Na het derde bezoek zegt hij dat hij best met de Jehova getuigen wil praten over dingen in het algemeen, maar dat ze wel moeten respecteren dat hij Moslim wil blijven. Als hij vraagt of zij bekeerd willen worden, is het antwoord volmondig nee. Daarna stoppen de bezoekjes. Adel vraagt zich af of hij een Nederlander is of een Syriër is. Hij zegt dat hij veel van Nederland heeft geleerd, maar dat hij zijn Syrische tradities heeft behouden. Hij beschouwt zichzelf als een ‘Syrder’.

Tenslotte is er nog Gabriela, een hoogopgeleide expat uit Mexico-stad. Zij verlaat familie, baan, en al haar zekerheden door haar Nederlandse man te volgen naar Nederland. Ze probeert een bestaan in Nederland op te bouwen. Het is de ontmoeting met de verkoper van een daklozenkrant die haar leven verandert. Als een onverzorgde man haar bij de bushalte op haar schouders tikt, zegt ze in het Engels: “Sorry, but I don’t speak Dutch”. Zij wil de ontmoeting uit de weg gaan. Het blijkt dat de man haar portemonnee gevonden heeft en voor haar heeft vastgehouden. Zij trakteert hem op een lunch en luistert bewogen naar zijn tragische levensverhaal. Ze zegt dat de ontmoeting ertoe heeft geleid dat zij zich niet moet laten afschrikken door een eerste indruk en dat ze moest kiezen voor verandering in haar leven. Zij ging een nieuwe studie doen, veranderde van baan, ging werken als vrijwilliger in een peuterspeelzaal en werkt nu als vrijwilliger voor Taal Doet Meer.

Lijkt het je leuk om vrijwilliger te worden bij Taal Doet Meer? Meld je dan aan via https://www.taaldoetmeer.nl/kom-in-actie/word-vrijwilliger/, of bekijk de vacatures: www.taaldoetmeer.nl/vacatures

 

Foto: Aziz Kawak

 

 

p.s.: like ons op facebook!