Vroeger gingen ze naar de kerk, nu niet meer. Waarom niet? Ze vertelden het PUP. 

Ik mis de link die kerken hebben met de natuur

Tekst: Marieke van Willigen

Foto: archief Marije 

“Ik ben in Schoonhoven opgegroeid. We gingen naar de Hervormde kerk. Ik zie de mensen in de kerk nog voor me, in de kerkbanken. Je had dat warme gevoel bij een gemeenschap te horen. Vooral het zingen vond ik fijn. Soms was het saai, als er geen kindernevendienst was. Maar zo erg was dat nou ook weer niet, de saaiheid stimuleerde mijn fantasie. Mijn ouders zijn een paar keer verhuisd. Bij de laatste verhuizing lieten ze het aan mij, of ik wel of niet meeging naar de kerk. Ik was een jaar of zeventien, achttien en ging steeds minder vaak mee. Kerkgang paste niet meer zo in mijn leven. Het was een verwarrende en intense tijd, ik had veel vragen en was op zoek naar van alles. Als je eenmaal een patroon doorbreekt, tijdens een cruciale fase in je leven, is het moeilijk dat patroon weer op te pakken. Ik heb me nooit uitgeschreven uit de kerk. Ik wil de link houden, al ga ik niet meer. Het is ook een soort eerbetoon aan mijn ouders. Ik krijg nog elk jaar een kaartje van de kerk, hier in Utrecht. Volgens mij van de Jacobikerk. Dat vind ik zacht en lief. Het raakt me, al weet ik niet precies waarom. Ik heb best veel overgehouden aan mijn christelijke opvoeding. Dat je moet denken aan je naasten, dat je warmte moet geven. Dat er meer is dan de omringende, materiële werkelijkheid. Ik heb mijn kinderen niet laten dopen. Destijds was dat de deal met hun vader: of vernoemen, of dopen. Het werd vernoemen. Ik heb ze wel psalmen en gezangen geleerd. Muziek is spiritualiteit, dat wilde ik ze geven. Mijn ouders hebben ze leren bidden, ik heb mijn ouders daar bewust een rol in gegeven. Ik weet niet of ik me nu nog aan zou sluiten bij een kerk. Ik geloof niet dat er één waarheid is, er is veel meer. De kerk bevredigde me wel spiritueel, maar niet intellectueel. Daarnaast mis ik de link die kerken hebben met de natuur. Ik ben actief in de klimaatdiscussie, en ik mis daar de kerk in. Ze zouden zich moeten verenigen en een vuist moeten maken, het gaat toch om de schepping? Ik zie met mijn werk allerlei groepen en partijen, maar waar is de kerk? De rol met de natuur kan ook letterlijk. De gebouwen geven sommige diensten iets beslotens. Je zou terug moeten naar de hagepreek, tussen de bloemen, planten en de natuur. Naar zo’n kerkdienst zou ik nog wel willen gaan. Ik denk dat de kerk een maatschappelijke rol heeft, namelijk het toekennen van waarde. Dat kan een school niet geven. De kerk moet daarnaast een soort clubhuis voor de gemeenschap zijn, waar je met elkaar praat en nadenkt. Of ik nog geloof? Jazeker, maar dan op de Spinozaway. De natuur speelt een belangrijke rol in mijn geloof en ik weet niet of ik daarin aansluiting vind bij de kerk. Bovendien, buiten de kerk zijn zoveel groepen waar ik wel aansluiting vind.“

Marije van Bommel (1977) is docent communicatie en muziekdidactiek aan de Herman Broodacademie. Ze kreeg in 2019 de onderscheiding van Duurzame MBO-docent van het jaar. Landelijk bestuurslid van Teachers for Climate.